"Αν αξίζει να ζεις για ένα όνειρο; Χμμμ... εξαρτάται."
"Από τις αντοχές του καθενός. Συνήθως αξίζει. Αρκεί να είσαι έτοιμος να μετρήσεις πολλά δάκρυα και να λύσεις πολλούς κόμπους στο στομάχι."
"Εγώ; Επόμενη ερώτηση."
"Η ζωή είναι πολύ γλυκιά. Οι κόμποι στο στομάχι ποτέ δε με φόβισαν. Ούτε τα δάκρυα."
"Η απώλεια."
"Γενικά. Ενός φίλου, κάποιου δικού σου ανθρώπου. Η σκέψη του ότι στην πορεία της ζωής σου χάνεις ανθρώπους, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, πάντα με έκανε να παγώνω. Να αναγκάζεσαι δηλαδή να ζεις διαφορετικά απ'ότι έχεις συνηθίσει. Να αλλάζουν σταθερές της πραγματικότητάς σου κι εσύ να πρέπει να παίξεις με νέους κανόνες που δε σου αρέσουν καθόλου."
"Ναι. Έχει συμβεί πολλές φορές."
"Και;"
"Δεν έχει "και;". Συνεχίζεις."
"Δεν ξέρω το πως. Απλά συνεχίζεις. Ξέρεις, καμιά φορά, όλα είναι τόσο ρευστά και τόσο παρανοϊκά, που λίγο να αφεθείς, λίγο να χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου, χάνεις και το παιχνίδι."
"Σίγουρα έχεις ανάγκη να βιώσεις στο πετσί σου ακόμη και τη θλίψη μερικές φορές. Αλλά δεν είναι για πολύ. Εγώ, σε κάθε δύσκολη φάση της ζωής μου που αφέθηκα, έχασα την προσωπικότητά μου. Σε μεγάλο βαθμό. Σε περιπτώσεις όμως που αντιμετώπισα τις δυσκολίες ψυχρά, κυνικά, κέρδισα εμένα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχασα πολλά "άλλα". Σημαντικά "άλλα" ! "
"Προτιμότερο δεν είναι τίποτα. Απλά έτσι είναι η ζωή. Κι όταν μπαίνεις στο χορό, πρέπει να χορέψεις."
"Χάνεις στιγμές. Στιγμές που αργότερα ίσως σου λείψουν. Χάνεις συζητήσεις, καβγάδες, διαφωνίες που έπρεπε να γίνουν."
"Φταίει η διάθεσή μας. Αν νιώθεις θυμό, τα διαγράφεις όλα, γυρνάς την πλάτη σου και φεύγεις. Αν νιώθεις απογοήτευση, δεν αφήνεις περιθώρια αμφιβολίας στο σενάριο που έχεις ήδη φτιάξει. Αν νιώθεις πόνο, ε εκεί είναι που δεν μπορείς να το ζήσεις καθόλου κι απλά σαν θεατής προσπαθείς να διαχειριστείς την κατάσταση, χωρίς να την αφήνεις να σε αγγίξει."
"Ναι, ναι, θεατής. Απαθής."
"Αν σε αγγίξει, ανησυχώ για το ξέσπασμα. Πραγματικά ανησυχώ."
"Ο χορός; Ναι. Είναι κι αυτό ένα κομμάτι της ζωής μου."
"Ελευθερία. Όχι μόνο για'μένα. Για τον καθένα."
"Περίεργα. Ίσως να έχω λίγο άγχος, ίσως να νιώθω λίγο ζαλισμένη από τα φώτα και τον κόσμο και τους ρυθμούς της μουσικής. Αλλά παρ'όλα αυτά, χορεύω. Χορεύεις. Χορεύουν όλοι."
"Αρχικά, σαν τρόπο διασκέδασης. Βασικό τρόπο διασκέδασης. Σου δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσεις κόσμο, να κοινωνικοποιηθείς, να φλερτάρεις. Είναι πολλά. Ανάλογα πως το βλέπει ο καθένας."
"Σαν ψυχοθεραπεία. Η ψυχοθεραπεία μου."
"Δηλαδή, βραδιές γεμάτες τρίλεπτα, τετράλεπτα που σταματάς να σκέφτεσαι."
"Όχι, δε δίνει λύσεις στα προβλήματά σου. Δίνει χώρο σε εσένα να αναπνεύσεις, να ξεφύγεις, να ξεδώσεις. Να μαζέψεις δυνάμεις, ενέργεια."
"Επιστρέφεις στη σκληρή πραγματικότητα. Αλλά με λίγο πιο ανεβασμένη ψυχολογία. Και δεν είναι λίγο αυτό. Ούτε αμελητέο."
"Δε μου αρέσει η λέξη ουτοπία. Ο χορός δεν εξιδανικεύει τίποτα. Ούτε ωραιοποιεί την πραγματικότητά σου. Σαν αλατοπίπερο στην καθημερινότητα το αντιμετωπίζω. Ο χορός είναι πάνω από'σένα. Σε απελευθερώνει."
"Αυτοπεποίθηση. Ανεξαρτησία. Ελευθερία. Δύναμη."
"Εμπειρίες. Ευκαιρίες να κάνεις πράγματα που δεν είχες φανταστεί. Λόγω της τριβής με τόσους ανθρώπους, διαφορετικούς από εσένα, μαθαίνεις να βλέπεις πέρα από το προφανές. Εγώ έμαθα να δίνω δικαιολογίες στους ανθρώπους, γλύκανα. Άρχισα να τους καταλαβαίνω λίγο περισσότερο. Άνοιξε το μυαλό μου. Είδα ότι δεν είναι πάντα άσπρο ή μαύρο. Είδα τα στραβά, είδα όμως και τα καλά. Ωρίμασα, πιέστηκα, απογοητεύτηκα. Δοκιμάστηκα."
"Δεν είναι ανάγκη να είσαι χορευτής για να χορεύεις. Δεν είμαι χορεύτρια κι ούτε θα γίνω ποτέ. Είμαι όμως φανατική οπαδός του "χόρεψε όπου μπορείς, όσο μπορείς, για πάντα, μπορείς!". Ο χορός δίνει ζωή. Είναι ζωή."
"Τι φοβάμαι; Χμμμ... τις κατσαρίδες και τους σεισμούς. Ααα και τους κεραυνούς. Βασικό!"
"Το σκοτάδι το φοβάμαι, ναι. Αλλά όχι πάντα. Μερικές φορές το επιζητώ."
"Το σκοτάδι σε βοηθάει να "εξαφανίζεσαι", να γίνεσαι αόρατος."
"Τη μοναξιά;"
"Δεν ξέρω. Μάλλον ναι. Είναι σκληρό πράγμα η μοναξιά. Ειδικά όταν πάει πακέτο με δεκάδες ανθρώπους. Ξέρεις, λέω για εκείνες τις ώρες που γύρω σου υπάρχουν τόσοι άνθρωποι κι εσύ θες απλά να αρχίσεις να τρέχεις μακριά τους!"
"Ναι, το έχω ζήσει."
"Και τίποτα."
"Όχι, όχι, καμία μεγάλη αλλαγή. Ούτε μιζέρια όμως. Κοιτάς λίγο παραπέρα και υπάρχουν πράγματα να απασχολήσουν το μυαλό σου. Πράγματα να διορθώσεις. Δουλεύεις με τον εαυτό σου εν ολίγοις. Κι έρχονται καλύτερες μέρες, από μόνες τους."
"Χα χα χα... τι είναι αγάπη ε; Αγάπη είναι να έχεις έναν άνθρωπο δικό σου, τον άνθρωπό σου, τον καλύτερό σου φίλο. Να μιλάς μαζί του και να μη βαριέσαι ποτέ. Να ακούς κάτι αστείο και να θες να τον πάρεις αμέσως τηλέφωνο να του το πεις, γιατί ξέρεις πως μόνο αυτός θα το εκτιμήσει. Αγάπη είναι να έχεις ένα στήριγμα. Έναν άνθρωπο να σε κάνει να γελάς, να μην αμφιβάλλεις και να πιστεύει σε εσένα ακόμη και όταν δεν του είναι εύκολο. Αγάπη είναι να είναι αυτός η καλημέρα σου και η καληνύχτα σου."
"Το πάθος είναι πάθος, δεν είναι αγάπη. Το πάθος είναι εφήμερο, τελειώνει. Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη, δε σταματάς να αγαπάς."
"Τι άλλο; Αγάπη είναι η οικογένειά σου μαζεμένη. Τόνοι αγάπης. Τα γέλια τους, η ασφάλεια που νιώθεις όταν σε περιτριγυρίζουν. Ακόμη και οι στιγμές που κανείς δε μιλά, είναι αγάπη."
"Παρατηρώ καμιά φορά τα πρόσωπά τους. Σαν κάτι να θέλουν να πουν μα δε βρίσκουν τα σωστά λόγια. Κάθε φορά χαμογελάω όταν τους βλέπω. Και λέω καμιά χαζομάρα, να προκαλέσω το πείραγμά τους. Οικογενειακές στιγμές."
"Δε θέλω καν να το σκέφτομαι. Ο θάνατος είναι κάτι που δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω. Είναι πέρα από τη λογική μου και θέλω απλά να τον σκέφτομαι σαν κάτι μακρινό, κάτι που αργεί ακόμη να έρθει."
"Έχω χάσει. Και πρόσφατα μάλιστα. Θυμάμαι άρχισα να κλαίω. Μου έπεφταν πράγματα από τα χέρια, περιφερόμουν μες στο σπίτι. Κλείστηκα σε ένα δωμάτιο για πέντε λεπτά. Ήρθε κάποιος, μου ζήτησε να ηρεμήσω. Ηρέμησα και βγήκα έξω σαν στρατιωτάκι να βοηθήσω την κατάσταση όπως μπορούσα. Αυτό."
"Τα όνειρά μου δεν τα ξέρω ακόμα. Προς το παρών έχω στόχους. Λίγο διάβασμα, ταξίδια. Τίποτα συγκλονιστικό."
"Ίσως το να κάνω οικογένεια μια μέρα. Παιδιά, σκυλιά."
"Τώρα θέλω να έχουμε υγεία κυρίως. Να ζούμε την κάθε στιγμή έντονα. Να περνάμε καλά. Ναι στις ευθύνες, ναι στην δουλειά, ναι στο άγχος, ναι στους κόπους. Αλλά ναι και στα χαμόγελα, ναι και σε όσα μας προκαλούν τα χαμόγελα!"
"Πολύ μικρή! Τώρα είναι η ώρα μας όμως. Αυτή η θέση μας δόθηκε στο σύμπαν, αυτό το χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας να αξιοποιήσουμε υπερ μας. Ας το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Ας "υπάρξουμε" με τον καλύτερο δυνατό τρόπο."
