Το έχω νιώσει σου λέω.
Ήταν τότε που δε φοβόμουν τίποτα. Τότε που τα είχα όλα κι ένιωθα ευλογημένη. Τότε που η ζωή μου μπορεί να μην ήταν πρωτότυπη, -ούτε συνηθισμένη-. Ήταν όμως ξεχωριστή.
Τα θυμάμαι όλα. Όλα.
Θυμάμαι όνειρα, θυμάμαι πληγές. Θυμάμαι λέξεις και εικόνες με χαμόγελο. Πόση ζωντάνια τότε και πόση αγάπη.
Αν ποτέ μου ζητήσεις να μιλήσω για'σένα, να ξέρεις θα το κάνω.
Θα πω για τη ζωή σου, για το γέλιο σου, για τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου.
Είχες πάντα κάτι να μου πεις.
Έκρυβες χρώματα στο πρόσωπό σου, χρώματα που δεν ταιριάζαν μεταξύ τους.
Χρώματα που ταξίδευαν. Τυλίγονταν γύρω μου και μ'έπαιρναν μαζί τους.
Ένιωθα τυχερή τότε.
Θα πω μια ιστορία, κάτι σαν παραμύθι. Θα βάλω λέξεις αστραφτερές, λέξεις με νόημα.
Θα μαζέψω όλες εκείνες τις όμορφες σκέψεις και θα τις πω.
Δε φοβάμαι πια. Αφού πάντα θα σε προσέχω, τι μπορείς να αλλάξεις;
Αν ήταν να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα τον σταματούσα σε μια ξεχασμένη Πέμπτη που το τηλέφωνο χτύπησε και δεν απάντησε κανείς.
Αν ήταν να σε γνώριζα ξανά απ'την αρχή, θα έλεγα όχι.
Κανείς δε θέλει να "μισήσει" κανένα.
Όμως ούτε και να τον αγαπήσει. Απλά συμβαίνει...
Καλώς ή κακώς, στη ζωή μας έρχονται και φεύγουν άνθρωποι καθημερινά.
Άλλοι μας κάνουν να γελάμε, άλλοι να κλαίμε.
Άλλοι μας πάνε κόντρα, άλλοι μας ακολουθούν πιστά.
Άλλοι μας στηρίζουν, άλλοι μας σαμποτάρουν.
Όλοι τους είναι άνθρωποι και παίζουν ένα ρόλο στη ζωή μας.
Κάποιοι γνωστοί, κάποιοι φίλοι, κάποιοι απλώς υπάρχουν.
Είναι όμως και κάποιοι που ταράζουν τα νερά σου.
"Μπουκάρουν" στη ζωή σου και σου αναιρούν τα πάντα!
Φίλοι από εκείνους που μάχονται για να μείνουν.
Σε αλλάζουν, σε "ομορφαίνουν".
Άνθρωποι που ίσως να μην περίμενες ποτέ πως θα επηρρεάσουν τη ζωή σου,
πως θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Άνθρωποι που ανοίγουν την ψυχή σου με το έτσι θέλω και σου δείχνουν με τον πιο περίεργο τρόπο ποιος πραγματικά είσαι.
Σου αφήνουν χώρο να υπάρξεις, να αναπνεύσεις, να ξεχωρίσεις.
Σου δείχνουν το δρόμο και μένουν πάντα δίπλα σου. Συνοδοιπόροι. Φύλακες άγγελοι.
Μπροστά τους μπορείς να σκέφτεσαι δυνατά κι αυτοί να σ'αγαπούν ακόμα.
Σε αγκαλιάζουν με την ύπαρξή τους και δε φοβούνται κανέναν και τίποτα.
Οι λεγόμενες αδελφές ψυχές που ακούμε και ψάχνουμε,
-αχ τι κουτοί που είμαστε, είναι ακριβώς δίπλα μας-.
Με χίλιους δυο τρόπους, μετατρέπουν τις δυσκολίες σε πανέμορφα προνόμια.
Κοντά τους νιώθεις ασφαλής.
Ξέρεις πως εκεί υπάρχει σιγουριά, γιατί σ'αγαπούν.
Σου θυμίζουν πάντα την ανυπολόγιστη αξία που έχεις και παραμένουν δεμένοι μαζί σου στο θρίαμβο και στην καταστροφή.
Κι αν έρθει η ώρα να αποχωρήσουν, φεύγουν μόνο όταν ξέρουν πως είσαι αρκετά δυνατός για να τα καταφέρεις.
Φεύγουν μόνο όταν ο κόσμος σας γκρεμίζεται και κανείς δεν έχει τη δύναμη να διαχειριστεί αυτό που μένει.
Και εκεί δυστυχώς αλλάζουν όλα, ξεχνιούνται όλα.
Στην αρχή είναι δύσκολα.
Τα χαμόγελα είναι ψεύτικα, η αισιόδοξη νέα αρχή είναι μια απάτη και η υποτιθέμενη ευτυχία είναι απλά μια ασπίδα προστασίας.
Πονάς πολύ.
Όμως περνά ο καιρος και συγχωρείς τα πάντα.
Δεν ξεχνάς. Απλά συγχωρείς.
Γιατί τα βλέπεις όλα πιο καθαρά.
Δεν ανοίγεις ποτέ ξανα την ψυχή σου σε κανένα και δε σε νοιάζει καθόλου αυτό.
Δεν αντικαθιστάς το κενό.
Ζεις με αυτό και χαίρεσαι που υπάρχει εκεί να σου θυμίζει τι έζησες.
Και είσαι καλά. Σου λείπει. Αλλά είσαι καλά.
Άλλωστε γιατί να μη είσαι;
Όταν ένα πρόσωπο που αγαπάς βρίσκεται στον κόσμο και είναι ζωτανό και καλά, τότε το ότι σου λείπει είναι απλά μια καινούρια πραγματικότητα, που ίσως στην αρχή να μη σου αρέσει καθόλου, αλλά θα πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτή.
Και πάντα θα θες ο άλλος να δείχνει θάρρος και μεγαλοψυχία, να κάνει υπομονή και να μη σταματήσει να κυνηγά τα όνειρά του.
Κι αυτά που λένε, πώς όταν περνά ο καιρός ξεχνάς τα "στραβά" του άλλου και σου λείπουν μόνο τα "καλά", είναι ψέμα.
Όλα τα θυμάσαι. Κι όλα σου λείπουν.
Και στο κάτω-κάτω ποιόν κοροϊδεύεις;
Άνοιξε το ντουλάπι σου. Υπάρχουν γράμματα, αφιερώσεις.
Οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν παντού στη ζωή σου, είτε το θέλουν είτε όχι.
Σε στίχους τραγουδιών, σε φωτογραφίες, σε αντικείμενα.
Όσο κι αν προσπάθησαν να μην αφήσουν σημάδια, θα'ναι πάντα εδώ.
Κι όχι γιατί εμείς το θελήσαμε, αλλά γιατί εκείνοι μόνοι τους χάραξαν την πορεία τους και διάλλεξαν εμάς να'μαστε δίπλα τους.
Υ.Γ. ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.
Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
