Θα'πρεπε να υπάρχει κάτι που να καταπραΰνει τη θλίψη. Ένα βιβλίο με κανόνες. Που να λέει ότι ναι μεν είναι σωστό να ξυπνάς κλαίγοντας, αλλά μόνο για ένα μήνα. Ότι έπειτα από σαράντα ημέρες, δεν πρέπει πια η καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή... και να νομίζεις ότι άκουσες το άτομο που έχασες να φωνάζει το όνομά σου. Ότι δεν πρέπει να σε μαλώνουν αν νιώθεις την ανάγκη να καθαρίσεις το γραφείο του, να βγάλεις τις ζωγραφιές του από το ψυγείο, να αναποδογυρίσεις μια φωτογραφία απ'το σχολείο γιατί σου κόβει την ανάσα μόλις τη βλέπεις. Δεν είναι κακό να μετράς τις ημέρες που πέθανε, όπως κάποτε μετρούσες τα γενέθλιά του.
Από το μυθιστόρημα "Ο φύλακας της αδερφής μου"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου