Ήρθες, σε είδα, στάθηκες.
Βλέμμα, χαμόγελο, σιωπή.
Βλέμμα, ανάμνηση, ροζ.
Σκοτάδι, άστρα.
Σκοτάδι, ουράνιο τόξο.
Αγκαλιά, σιωπή, έρωτας.
Λουλούδια, τραγούδι, ψιθύρισμα.
Ηδονή, λευκό...
Σσσσ...
Ζεις, αναπνέεις, θυμάσαι ή ξεχνάς. Πονάς, προσπαθείς, υπάρχεις.
Υπάρχεις για να ξεχωρίσεις.
Προσπαθείς γιατί ο κόσμος αυτός αξίζει να σε μάθει.
Πονάς για να νιώθεις άνθρωπος.
Θυμάσαι ή ξεχνάς για να επιβιώνεις
Αναπνέεις για να νιώθεις ζωντανός.
Και τέλος... ζεις.
Ζεις για να μπορείς να αναπνέεις.
Ζεις για να έχεις κάτι να θυμάσαι και κάτι να ξεχνάς.
Ζεις για να γεύεσαι τον πόνο, για να προσπαθείς σκληρά και να υπάρχεις.
Ζεις στιγμές χαράς και θλίψης, απογοήτευσης αλλά και αφόρητης αισιοδοξίας.
Στιγμές διαύγειας, ολοκλήρωσης, χάους.
Σε όλους μας φαίνεται ευκολότερο το να βιώνουμε στιγμές χαράς, παρά θλίψης.
Και εν μέρει συμφωνώ.
Η θλίψη είναι περίεργο πράγμα, ειδικά όταν είναι αναπάντεχη.
Όμως, γιατί όλοι επιζητούν πια με τόση μανία τις ευχάριστες στιγμες;
Σκέφτηκε ποτέ κανείς πόσο θλιβερό είναι να σου συμβαίνουν όμορφα πράγματα και να μην έχεις κανένα να σου χαμογελάει και να το εννοεί;
Κανένα που η καρδιά του να χτυπά τόσο γρήγορα όσο η δική σου;
Τις στιγμές απογοήτευσης νομίζω είναι πιο εύκολο να τις διαχειριστείς.
Μετά απ'αυτές, συνήθως, μπορείς και γίνεσαι καλύτερος.
Οι στιγμές αφόρητης αισιοδοξίας από την άλλη, είναι και αφόρητα σύντομες.
Όμως, λίγο-πολύ, όλοι τις έχουμε ανάγκη που και που.
Οι στιγμές διαύγειας και ολοκλήρωσης είναι αυτές που πραγματικά σου κόβουν την ανάσα.
Τότε όλα είναι καθαρά στο μυαλό σου και -έστω και για δευτερόλεπτα- σταματάς να ξεχνάς ποιος συνήθιζες να είσαι.
Αυτές όμως που με "γοητεύουν" περισσότερο είναι οι στιγμές που το απόλυτο χάος επικρατεί μέσα μας.
Που το μόνο που νιώθεις είναι χαμένος, μόνος και φοβισμένος.
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που -οι περισσότεροι από εμάς- κάνουμε λάθη ανεπανόρθωτα,
λάθη που καθορίζουν τις ζωές μας και διαμορφώνουν τους χαρακτήρες μας.
Αυτές οι στιγμές έρχονται και μας κάνουν να μετανιώνουμε παντοτινά που τις ζήσαμε.
Για αυτές τις στιγμές "προετοιμαζόμαστε" καιρό πριν έρθουν.
Να τις αντιμετωπίσουμε και να βγούμε νικητές.
Δυστυχώς όμως έρχονται και απλά καταλήγουμε μόνοι.
Περνά ο καιρός και ακόμη μετανιώνουμε που δεν προειδοποιήσαμε όσους πληγώσαμε για το τι ερχόταν.
Κι αυτοί όμως, δε μας σκέφτηκαν καθόλου...
Όλοι κάνουμε λάθη. Ας το παραδεχτούμε.
Όλοι είμαστε ικανοί να πληγώσουμε όσους αγαπάμε, αλλά και να πληγωθούμε από αυτούς.
Όμως εκτός από λάθη, οι άνθρωποι κάνουμε και όνειρα.
Όνειρα που δε μοιραζόμαστε με κανένα.
Και το κουτό -μα ταυτόχρονα μαγικό- είναι πως ούτε καν τολμάμε να αφήσουμε όσους αγαπάμε έξω από αυτά!
Ποτέ δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε ότι ίσως να λείπουν από κάπου.
Αυτό είναι πίστη.
Αγάπη.
Αφοσίωση.
Κι ας τους πληγώσαμε μετά.
Κι ας πληγωθήκαμε.
Είναι πολύ, μα πολύ γλυκιά η ικανοποίηση να βλέπεις κάποιον να νοιάζεται για'σένα και ταυτοχρόνως να σε χρειάζεται για να είναι καλά.
Κι αν πληγωθείς, τι πειράζει;
Θα έρθει η ώρα που τα νεύρα θα περάσουν και που οι αναμνήσεις δε θα πονάνε πια όπως παλιά.
Η απουσία θα σταματήσει να σοκάρει και το μόνο που ίσως συνεχίσει να μας ενοχλεί, είναι το ότι μας αναίρεσαν τα όσα πιστεύαμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν παύουν να νοιάζονται.
Μόνο που σταματούν να αντέχουν το να μας αγαπούν άνευ όρων.
Κι αυτό φυσικά το λέω ταπεινά.
Νομίζω πως έπειτα από καιρό κανείς δε θέλει απαντήσεις. Δεν τις χρειάζεται.
Κανείς δε θέλει να ακούσει εκείνες τις λέξεις που ξέρει -με τον τρόπο του- καλύτερα απ'τον καθένα.
Για όλα όσα θα μας λείψουν, λοιπόν.
Για τις νύχτες που θα ξυπνάμε και δε θα είναι εκει.
Για τα τηλέφωνα που θα χτυπούν και δε θα είναι αυτοί.
Για τα λόγια που δε θα ειπωθούν και για εκείνη την ώρα που θα δεχτείς επιτέλους ότι η ζωή σου δε θα είναι ποτέ πια η ίδια.
Και δε θα πειράζει.
Άλλωστε, τι να την κάνεις τη ζωή που είχες; Αφού τίποτα δε θα είναι όπως παλιά.
