Βία σου και βία μου!

"First they came for the Socialists, 

and I did not speak out.

Because I was not a Socialist.

Then they came for the Trade Unionists,

and I did not speak out.

Because I was not a Trade Unionist.

Then they came for the Jews,

and I did not speak out.

Because I was not a Jew.

Then they came for me.

And there was no one left to speak out for me"

(Martin Niemoller)

Να περπατάς, να περπατάς, και η νεκρική αυτή σιγή παρέα με το βουλωμένο βουητό μέσα στα αφτιά μου και στο κεφάλι μου να έρχεται και να φεύγει και να δίνει ήχο σε εικόνες που μάζευα για ώρες και ώρες και ώρες παρατηρώντας μες στον κόσμο τις απαίσιες μαύρες μπότες τους, τις χοντροκομμένες, τις πλαστικούρες, με τα βαριά τους βήματα, σαν σε αργή κίνηση, να σκάνε στο δρόμο και να κάνουν θόρυβο, χωρίς να κάνουν. Εκεί να παραφυλάνε, να μας "συνοδεύουν", να μας περικυκλώνουν σαν τα κοράκια. Να μας τρομοκρατούν. Ω ναι, να μας τρομοκρατούν! 

Κι εγώ το σκεφτόμουν αυτό καθώς τους κοιτούσα, κι όσο το σκεφτόμουν, τόσο ένιωθα τα πόδια μου να κόβονται, και τα χέρια μου να ιδρώνουν, και την καρδιά μου να χτυπάει δυνατότερα και γρηγορότερα, και το μυαλό μου να τρέχει σ'αυτό που έρχεται και να παγώνω, και να σφίγγω στο χέρι μου το Riopan και να ξαναγυρνώ προς το μέρος τους να τους κοιτάζω και να αναρωτιέμαι γιατί μπορεί και με τρομάζει η παρουσία τους, και γιατί αυτή καθεαυτή να είναι έτσι εριστική, και να με θυμώνει, και να με φορτώνει. Κι αν δεν ήταν εκεί όλοι αυτοί, ποιος τρελός θα έβρισκε κάτι άλλο να τον ενοχλήσει; Ποιος; Μάλλον κανείς. Μα πόσοι άλλοι τρελοί σαν κι εμένα θα νιώθαμε πιο ήρεμοι και πιο ασφαλείς αν αυτοί δεν ήταν εκεί να μας κόβουν το δρόμο και να μας δηλητηριάζουν την ανάσα με το έτσι θέλω. 

Και τους κοιτώ και μιλώ στο διπλανό μου για δαύτους κι αυτοί το ξέρουν. Και σαν να προσπαθούν να διαβάσουν τα χείλη μου και να καταλάβουν το πόσο με αηδιάζουν. Μόνο και μόνο που είναι εκεί και στέκονται απέναντί μου και με κοιτούν προκλητικά. Ξέρουν πως σύντομα, πολύ σύντομα, αυτοί θα σκορπάνε δημόσια δωρεάν χημεία κι εγώ θα τρέχω μακριά τους να γλιτώσω. Να ξέρουν όμως πως θα ξαναγυρίσω. Και πως η ασπίδα τους και τα χημικά τους και τα όπλα τους δε με τρομάζουν τόσο. 

Το μεγαλόπιασμα στο βλέμμα τους φοβάμαι. Και το αδικαιολόγητό τους μίσος απέναντι σ'εμένα που δε θα τους έβλαπτα ποτέ. Και την απόλαυσή τους, σαν τους κοιτώ υποτιμητικά όταν ξεχειλίζει η ψευτομαγκιά και η ψευτοεξουσία απ'τα μπατζάκια τους. Κι εκείνη τη φωνή που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής τους σαν τους δίνεται το οκέι να πετάξουν στη μέση του δρόμου, ανάμεσα στα πόδια των ανθρώπων, εκείνα τα σιχαμένα μπουκαλάκια που κουβαλάνε επιδεικτικά. "Πάμε να τους..." να φωνάζει και τον παρατηρώ έντρομη και απορημένη να βρυχάται, παίρνοντας χρόνια ζωής που τώρα δα, με μια του κίνηση θα σπείρει τον πανικό σε τόσο κόσμο. 

Κι αν θα μπορούσα δε θα έτρεχα μακριά του, αλλά κατά πάνω του. Αν όμως το δικό μου βλέμμα ήταν πιο αρρωστημένο από το δικό του, δε θα με φόβιζε αυτός, μα θα με φόβιζα εγώ! Κι αν θα σκεφτόταν έστω λίγο, δε θα μ'έβλεπε εχθρό του, μα παιδί του. Κι αν η δική μου ανάγκη τελικά να αλλάξει λίγο αυτός ο κόσμος δεν ήταν τόσο μεγάλη, οι μπότες του δε θα έκαναν καθόλου θόρυβο και οι φωτιές στους δρόμους δε θα'ταν τόσο όμορφες.