Για δες εδώ...
Αχ, παιδί μου.
Καλοσύνη. Καλοσύνη παιδί μου. Κι αγάπη.
Αγάπη που σου τα τσακίζει τα κόκαλα, στα κάνει να σπαρταράνε τα κορμιά.
Αγάπη που σου παίρνει και τον ύπνο άμα λάχει -μια και καλή.
Ποιος να το περίμενε; Ποιος να το φανταζότανε;
Καλοσύνη παιδί μου. Καλοσύνη.
Καλοσύνη στην ψυχή τ'ανθρώπου...!
Κι ένα ζευγάρι μάτια.
Μάτια να μπορούνε να σε πνίγουνε μ' αυτό το ζεστό, τ' ατόφιο κοίταμά τους.
Μάτια να λαμπυρίζουνε, μάτια να σε λησμονάνε,
μάτια να σε κοιτάνε όλη την ώρα με την ίδια λατρεία.
Να σε κοιτάνε επίμονα γιατί φοβούνται μην έρθει η ώρα και σε ξεχάσουνε παιδί μου.
Μην έρθει η ώρα και δε θυμώνται το σχήμα του προσώπου σου, το χρώμα των σκιών του.
Τί γλύκα και τί θάρρος!
Και να σου χαμογελάν πλατιά-πλατιά αυτά τα μάτια.
Να μη σε λυπώνται.
Να μη σ' αλλάζουνε.
Να σκοτεινιάζεις εσύ, κι αυτά να μη χαμηλώνουνε.
Να τη ρουφάνε τη μαυρίλα σου, να την αντέχουνε.
Να την αγαπάνε κι αυτήνανε γιατί είναι κομμάτι της ψυχούλας σου.
Παρακάλα να τα συναντήσεις τέτοια μάτια παιδί μου!
Κι ένα ζευγάρι χείλια.
Που να σε πλησιάζουν κάθε ώρα.
Να σε ψάχνουνε και να σε βρίσκουνε και να μη σε χορταίνουν.
Να θένε να σε γεμίζουν χάδια, και κοκκινάδια.
Χείλια να σου φιλούν τα χέρια τις πιο δύσκολές σου τις ώρες.
Χείλια να στάζουν μέλι για την αφεντιά σου ακόμη κι άμα δεν πρέπει.
Και τέλος, ένα ζευγάρι χέρια.
Δυο χέρια να μην αποτραβιούνται από πάνω σου, να μη σε συνηθάνε.
Και να τα συνηθάς εσύ.
Και να μην κάνεις δίχως δαύτα.
Και να 'ναι κρύα, και να σε κρατάνε και να σε ζεσταίνουν.
Ρε την καλοσύνη τους ανάθεμα...
Δυο μάτια, δύο χείλια, δυο χέρια.
Να τα κρατούσα τα ίδια τ' απαράλλαχτα για κάθε επόμενη ζωή.
Οι άνθρωποι την αλήθεια τους παιδί μου 'κεί τηνε κρύβουνε, 'κεί τηνε φυλάνε.
'Κει τηνε παρατήσανε οι δόλιοι.
Γιατί τα λόγια δεν τους κάνανε.
Γιατί τα λόγια γίνανε εύκολα και φέρανε μεγάλες υποσχέσεις και μεγάλα ψέματα.
Και τα λόγια δεν τ' αλλάζεις.
Τα μάτια τα λες θολώσανε, τα χείλια τα λες παραφιλήσανε και μάθανε.
Τα χέρια τα λες κρατήσανε πολλά άλλα χέρια.
Το παραμυθιάζεις το μυαλό. Το παραμυθιάζεις το κορμί.
Και τι σε μέλει;
Σάμπως και δε θένε να παραμυθιαστούνε;
Σάμπως και δε θένε να αναστενάξουνε λιγάκι παραπάνω έτσι εκεί μες στο παραμύθιασμα;
Μυαλό μου, μυαλουδάκι μου.
Και κορμί μου, και κορμάκι μου.
Μάθε να τηνε ξεχωρίζεις την αλήθεια τους παιδί μου.
Την αγάπη την αγνά δοσμένη μάθε να την εκτιμάς και να τηνε κρατάς κοντά σου με νύχια και με δόντια.
Μάθε να μάχεσαι γι'αυτά τα λίγα άμα στ' αφήσουν έτσι όμορφα στο προσκεφάλι σου.
Αυτά 'χει ο έρωτας. Αυτά και το παραμύθιασμα.
Μα είναι γλυκό το παραμιλητό, γλυκό το δάκρυ, γλυκιά κι η εικόνα που 'πλασες.
Γλυκό το σκίρτημα παιδί μου, πολύ γλυκό.
Φύλα το να το 'χεις να το θυμάσαι.
Γράψ' το 'κει χάμου να σε κάνει να το θυμηθείς μια μέρα όπως του πρέπει το πόνεμα.
Να μην ξεχαστεί κι αυτό σαν όλα κείνα τα πρόσωπα.
Σαν όλα 'κείνα τα μάτια, και τα χείλια, και τα χέρια.
Θα'ναι κάτι αυγές πουλάκι μου σε κάτι μπαλκόνια που θ' αναπολείς τα νιάτα,
τα πονέματα, τις απογοητεύσεις και τις νυχτιές που δε λέγανε κάποτε να ξημερώσουν.
Τους πόνους που 'λεγες δε θα γιάνουν, τις πληγές που 'λεγες θ' αφήσουνε σημάδι.
Ρούφα την τώρα τη ζωή από το μεδούλι, να την έχει να τηνε θυμάται το πετσί σου σαν να 'ναι τώρα.
Σαν να μην ήρθε ποτέ του τ' αύριο και σαν να μη σου 'λειψε κανένα χθες.
Γιατί να το ξέρεις παιδί μου, όλοι εκείνοι οι μπερμπάντηδες που σε πατήσανε μίαν ώρα,
θα 'ναι 'κείνοι που θα σου λείπουνε πιο πολύ όταν δε θα μπορείς να θυμηθείς πώς ήταν τότε που 'νιωθες τα πάντα.
Περνάν τα χρόνια κι όλα τα αλύτρωτα που σου 'μειναν θα γενούνε μια μέρα ένα!
Και θα σε σώσουνε.
Θα σε σώσουνε που τα 'ζησες και θα μπορείς να νιώσεις πάλι κάποτε λίγο πιτσιρίκα και λίγο αγρίμι.
Και θα μοιράσεις τα ευχαριστώ σου και τα συγνώμη σου απλόχερα.
Και θα τους ευλογάς για όλα 'κείνα που σε φόρτωσαν να 'χεις να τα θυμάσαι και να τα λες στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου.
Να'ναι γεμάτη η ζωή σου κορίτσι μου.
Να έχεις πράμα να θυμάσαι για να σε ξαλαφρώνει στα γεράματα.
Να λες "έζησα" και να 'χεις ζήσει.
Στα μέτρα και στα σταθμά σου. Στα πρέπει και στα μη σου. Στα ναι και στα όχι σου.
Να τονε κοιτάς τον καθρέπτη και να βλέπεις τα ίδια μάτια που κάποτε μοιράζανε χαμόγελα και καλοσύνη και αγάπη.
Χέρια και χείλη ακούραστα.
Χέρια και χείλη ασφράγιστα.
Χέρια και χείλη γιομάτα.
Καρδιά ζεστή.
Κι όλες σου οι ρυτίδες οι ταλαίπωρες να 'ναι από σημάδια των καιρών που τ 'αφήκανε αγαπημένοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου