Η ώρα που μερικά χαμογελαστά πρόσωπα σε τραβάνε από το χέρι, σε παίρνουν μαζί τους και φωνάζουν δυνατά μες στο αφτί σου πως είσαι ακόμα παιδί.
Γιατί είσαι. Και ξέρω, μάλλον δεν πρόλαβες να το χαρείς, μάλλον δεν πρόλαβες να το εκμεταλλευτείς όσο του έπρεπε.
Η ζωή έτρεχε πιο γρήγορα από'σένα και παράταγε στο διάβα της εμπόδια και λακούβες.
Να δυσκολευτείς, να ζοριστείς.
Και ξέρω, σκόνταψες και κουλουριάστηκες, και συνήθισες να ζεις σαν σε αγώνα δρόμου, με κόσμο να φωνάζει κι εσύ να προσπαθείς να απομονώσεις τις φωνές τους.
Κι άκουγες συνέχεια αυτή τη γλυκιά μελωδία και γύρω σου το χάος. Συνήθισες στο κλάμα, στα άσχημα νέα.
Το έργο σου πάντα εκτελεστικό και ριζοσπαστικό.
Γεμάτη ατέλειες, μα πάντα όλα τα έφτανες μέχρι το τέλος τους. Όλα τα πάλευες. Όλα τα είχες για πολύτιμα κι αναγκαία. Δε μιζέριασες ποτέ που δε σε άφηναν σε ησυχία, δεν είπες "γιατί σε εμένα;".
Γιατί έτσι.
Για να μπορείς τώρα να είσαι αυτό που είσαι. Γεμάτη καλοκρυμμένα σημάδια και καμία μισοτελειωμένη δουλειά στο ιστορικό σου. Γεμάτη εικόνες που σου δίναν σχήμα για χρόνια, λίγο-λίγο και τις υπέμεινες καρτερικά. Τους πήρες ότι καλό μπορούσες να στραγγίξεις κι αντί να σε μαστιγώσουν, τις ξεφτίλισες. Τις έπιασες από τα κέρατα και τις έστειλες στο διάολο.
"Εγώ θα με καταστρέψω όταν θα θέλω, όχι εσείς.
Εσείς απλά θα συμβαίνεται, κι εγώ απλά θα σας αντιμετωπίζω.
Όσο και να βαράτε, άντε να με πονέσετε, άντε να κλάψω, άντε να θυμώσω.
Ξανά κομμάτι δικό μου θα σας κάνω, ξανά θα σας απομυθοποιήσω και ξανά θα κολυμπήσω."
Αυτό ήταν όλο.
Αυτές απλά συμβαίνουν κι εσύ απλά τις παίρνεις όλες για φυσιολογικές κι ίσως για λιγάκι χρήσιμες.
Παιδί είσαι ακόμα. Κι όσα δεν τα βίωσες όταν έπρεπε μην τα φοβάσαι πού'ρχονται, μην τα αγνοείς.
Πήγαινε ζήσ'τα.
Και κυλήσου σε δρόμους καινούργιους και χόρτασε με όλη αυτή τη νέα πληροφορία.
Χαμογέλα κι εσύ τώρα χωρίς κάτι να σε αγκυλώνει. Χωρίς να μετράς τα χιλιοστά και το πόση χαρά θα προσθέσεις στο γέλιο σου, για να βάλεις όρια στον εαυτό σου, μην καλομάθει ξαφνικά κι έχουμε άλλα.
"Ξυπνάω κι αγοράζω λουλούδια και δεν αλλάζω το νερό επίτηδες, να έρθει η επόμενη μέρα και να πρέπει να πάρω καινούρια. Με άλλα χρώματα, άλλα σχήματα, άλλες μυρωδιές.
Περπατάω και παρατηρώ τα πάντα και μου κάνουν εντύπωση τόσα που ποτέ δεν πρόσεχα.
Και χαμογελάω σε αγνώστους, και μοιράζω πειράγματα σε μικροσκοπικά πλασματάκια, και πάω σε μέρη που ποτέ δε μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, μόνο και μόνο για να δω αν είχα δίκιο που τα απέρριψα χωρίς να τους δώσω μια ευκαιρία. Άγνωστη μεταξύ αγνώστων, δε φοβάμαι να υπάρξω σαν κάτι άλλο, να φλερτάρω με εικόνες, μονοπάτια, με φραγμούς.
Να κάνω τρέλες βρε αδερφέ. Σαν παιδί που μαθαίνει να περπατάει... με την όπισθεν, και το απολαμβάνει."
Μια τρελή που γούσταρε να σημαδέψει το κορμί της με ότι πιο παράταιρο, αταίριαστο, όχι και τόσο όμορφο, όχι και τόσο εύκολο. Σημάδια που δε θα κουραστεί να κουβαλάει και που ποτέ δε θα πιάσει τον εαυτό της να τα χαζοκοιτάει.
Μια ανόητη που τώρα ξαφνικά κατάλαβε πως ποτέ δε θα μπορέσει να γίνει η σεξοβόμβα της διπλανής πόρτας, η αγενής, η αδιάφορη, η περαστική. Η κακοπροαίρετη, η προβλέψιμη.
Ποτέ δε θα μπορέσει να βάλει στοπ στον τρόπο που αυθόρμητα δρα ή αντιδρά, κοιτάζει ή δεν κοιτάζει. Δε γεννήθηκε για να μοιάσει, γεννήθηκε για να χορτάσει.
Δε γεννήθηκε για να ξεχωρίσει, ούτε για να γίνει η εξαίρεση κάποιου κανόνα.
Γεννήθηκε για να βλέπει κύκλους που δεν μπορούνε να γίνουνε τετράγωνα.
Γεννήθηκε για να είναι κύκλος και να μη θέλει να γίνει τετράγωνο.
Γεννήθηκε για να είναι συλλέκτης όλων των καλών κι όλων των άσχημων στιγμών που τη βρήκαν και τις άφησαν μνήμες που μια ζωή θα της δημιουργούν κόμπους και σφίξιμο στο στομάχι, τρέμουλο στα χείλη, ιδρώτα στα χέρια, βούρκωμα στα μάτια.
Γεννήθηκε για να χάνεται σε κόσμους γεμάτους γραμμές και τόξα, σχήματα και ασυναρτησία.
Γεννήθηκε κι αγαπήθηκε τόσο κι αν το ξεχνάει καμιά φορά λυπάται.
Γεννήθηκε ενοχική και δεν πειράζει που όλα δεν της περνάνε εύκολα.
Γεννήθηκε για να μη φοβάται να κάνει λάθη, να μη φοβάται να αποδείξει στους άλλους πως είχαν δίκιο.
Γεννήθηκε για να είναι το "για όσο" ανθρώπων, κι όχι το "για πάντα".
Γιατί όπως είχε πει και μια πολύ σημαντική...
«το δικό μου "για όσο" κρατάει περισσότερο από το δικό σας "για πάντα"!»
Και τώρα που το σκέφτομαι, αυτοί ναι, μάλιστα, είναι λόγοι για να γεννηθεί κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου