Μη μου φοβάσαι.
Σ'αγαπάω και σε σκέφτομαι και σε χρειάζομαι, γι'αυτό κάνε ότι μπορείς.
Κάνε ότι μπορείς να αντέξεις.
Δεν είμαι έτοιμη να σου πω αντίο. Ποτέ δε θα'μαι.
Μα πως γίνεται να'μαι; Πως γίνεται να πρέπει να ζήσω χωρίς εσένα; Ούτε που ξέρω.
Είσαι ο άγγελός μου. Ο άνθρωπός μου.
Το αίμα στις φλέβες μου.
Η μυρωδιά πριν τη βροχή.
Είσαι ο λόγος που υπάρχω κι αναπνέω και συνεχίζω.
Πώς να μπορέσω μια μέρα να μην γίνεται να ακούσω τη φωνή σου;
Πώς είναι δυνατόν να ξυπνήσω και να μη μπορώ να σε δω να μου χαμογελάς;
Πώς να μπορώ να κλαίω αν είναι να μην το ξέρεις;
Και τι βλακείες να κάνω στη ζωή μου αν δεν είσαι εκεί να τις στηρίζεις;
Πόσα ευχαριστώ να τολμήσω να σου πω και να μην είναι λίγα;
Πόσα συγνώμη και να μη σε πειράξει;
Είσαι αυτή που πάντα έλεγες πως δε μας "έκανες" για να μας καταδυναστεύσεις.
Και ξέρεις κάτι; Μπορεί να μη στο λέω συχνά, μα το τήρησες μαμά.
Δεν ήταν λόγια του αέρα.
Το έκανες.
Μας αντιμετώπισες. Μας αποδέχτηκες.
Μας άφησες να είμαστε αυτό που θέλουμε κι ας πήγαινε κόντρα στις δικές σου σταθερές.
Μια ζωή ολόκληρη εσύ είσαι αυτή που μαθαίνεις να ζεις μαζί μας.
Μεγαλώνεις μαζί μας, ωριμάζεις μαζί μας, αναθεωρείς τον εαυτό σου μαζί μας.
Κι ακόμη κι αν σε ταλαιπωρούμε ή σε αδικούμε, να το θυμάσαι...
Είσαι ότι σημαντικότερο.
Με έπλασες, με κράτησες, με φρόντισες, με αγάπησες, με δέχτηκες.
Με δέχτηκες που σ'άφηνα μεγαλώνοντας, που σε ξεχνούσα που και που.
Με δέχτηκες που άλλαζα. Που αλλάζω.
Και έχεις πάντα τα κότσια να αλλάζεις κι εσύ κοντά μου.
Και ποτέ δε μαραζώνει η αγάπη σου, ποτέ δε λιγοστεύει.
Μια ζωή εσύ, εσύ μας δίνεις αέρα στα πανιά μας.
Και χώρο πάντα για να μπορούμε να υπάρξουμε, μα και να ξαποστάσουμε.
Ας μη γελιόμαστε.
Δεν είσαι μόνο μάνα, δεν είσαι μόνο σύζυγος, δεν είσαι μόνο φίλη.
Είσαι τρελή. Τρελή για εμάς.
Είσαι πυξίδα. Να μη χανόμαστε.
Κι άμα χανόμαστε, εσύ εκεί για να ξαναβρισκόμαστε.
Στυλοβάτης. Μέσα σε αυτό το σπίτι, κι έξω από αυτό το σπίτι.
Πάντα και παντού. Δυνατή. Μαχητής από τους λίγους.
Κι όχι μόνο για εσένα. Μαχητής για όλους.
Τα κάνεις όλα να μας φαίνονται απλά.
Ότι κι αν συμβαίνει στο μυαλό σου, στην ψυχή σου, μας το κάνεις πάντα εύκολο.
Και ξέρω πως δεν είναι.
Έχεις πάντα να πεις κάτι απλό, κάτι αυθεντικό.
Βγαλμένο απ'την πιο αγνή και ειλικρινή πλευρά του εαυτού σου.
Κι είναι μέσα σε αυτό το απλό που θα πεις μαζεμένη τόση αλήθεια, τόση καλοσύνη.
Δεν προσπαθείς να μας προσεγγίσεις απλά.
Μια ζωή μπορείς και τα καταφέρνεις και στέκεσαι πλάι μας, όχι μπροστά μας.
Βάζεις πάντα το μυαλό σου και τη λογική σου να ψάχνουν όλους εκείνους τους λόγους
κι όλες εκείνες τις αιτίες που χρειαστήκαμε εμείς για να πάρουμε την όποια απόφαση.
Κι ας μην τα καταλαβαίνεις όλα πάντα,
πασχίζεις να μας δικαιολογήσεις, να μας αισθανθείς.
Και πάντα μα πάντα, όσο κι αν σε απογοητεύουμε, έχεις τη δύναμη, και πάλι με απλότητα κι αγνότητα κι αλήθεια, να μας χώνεις βαθιά στην αγκαλιά σου και να προσπαθείς να νιώσεις κάθε παλμό μας, κάθε χτυποκάρδι.
Και τα κατάφερες μαμά!
Μας έκανες ελεύθερους ανθρώπους.
Κι ανεξάρτητους.
Παρέα με τον καλύτερο πατέρα του κόσμου.
Σε ευχαριστώ που τον επέλεξες για εμάς.
Κι ευχαριστώ κι εκείνον που σε βρήκε και μαζί μπορέσατε και μας κάνατε οικογένεια.
Τον ευχαριστώ που με τα χρόνια μπόρεσε κι αυτός να σε γνωρίσει,
ίσως καλύτερα, ίσως από την αρχή.
Μπόρεσε να σε εκτιμήσει και να σε λατρέψει.
Μπόρεσε να σε ανακαλύψει,
όπως σε ανακαλύπτω κι εγώ ακόμη και σήμερα,
και κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό
συνεχίζεις να με εντυπωσιάζεις και να μου γίνεσαι παράδειγμα.
Και το βλέπω πώς σε κοιτάζει.
Κι εύχομαι μια μέρα να με κοιτάζει κι εμένα κάποιος με αυτόν τον τρόπο,
να με ζητάει με αυτόν τον τρόπο,
να με έχει ανάγκη με αυτόν τον τρόπο.
Σε ευχαριστώ λοιπόν που πέρασες και περνάς τη ζωή σου μαζί μας,
και που έμεινες κοντά μας και πάλεψες με ατέλειωτη υπομονή να γίνουμε ότι είμαστε.
Γιατί χωρίς εσένα να το ξέρεις θα ήμουν κάποια άλλη,
κάποια που δεν ξέρω αν θα συμπαθούσα.
Οπότε ναι, παρ'όλες τις δυσκολίες,
σε ευχαριστώ που είσαι μάνα μου, μητέρα μου, μανούλα μου, μαμά μου!
Σας ευχαριστώ που μας δώσατε οικογένεια, φωλιά, καταφύγιο.
Και που δεν είσαστε μόνο γονείς, μα και συνοδοιπόροι.
Και να ξέρεις πως
κι άλλες εκατό ζωές να είχα να ζήσω,
πάλι εσάς θα διάλεγα.
Και θα ήθελα να τα κάνετε όλα ίδια!
«Κάποτε θα ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα.»
Γ. Ρίτσος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου