Άλμπερ Καμύ
“Η αγάπη για την αλήθεια με κάθε θυσία είναι ένα πάθος που
δεν αφήνει τίποτα απείραχτο και στο οποίο τίποτα δεν αντιστέκεται. Είναι ένα
βίτσιο, μία βοήθεια καμιά φορά, ή ένας εγωισμός.”
Λίγο απ’όλα. Λίγο μποέμ, λίγο κομμουνιστής, λίγο ελεύθερος. “Η
άνευ όρων ελευθερία είναι το αντίθετο της ελευθερίας” υποστηρίζει και λέει,
λέει, λέει. Αργόσυρτος, υπαρξιακός, σου τρίβει μες στη μούρη σου πως χρειάζεται
μεγαλύτερο κουράγιο για να ζήσεις, παρά για να αυτοκτονήσεις. Φιλόσοφος.
Γραφιάς. Παράλογος. Πασχίζει μανιωδώς να πάει κόντρα σε ότι τον κάνει ευάλωτο. Μέσα
στην τόση του διαύγεια, στην τόση ειρωνία, κάπου πάσχιζει να τα προσεγγίσει όλα
λογικά, ίσως και λίγο τετράγωνα. (Μα ποιος τα αγαπάει τα τετράγωνα;)
“Η μνησικακία ορίζεται πολύ σωστά από τον Σέλερ ως μια
αυτοτοξίνωση, ως η βλαβερή έκκριση, σε κλειστό χώρο, μιας παρατεταμένης
ανικανότητας”. Ω θεοί!
Πάντα στο μυαλό μου με μια γκρίζα, χοντρή καπαρντίνα κι ένα
τσιγάρο στο στόμα. Πάντα η εικόνα του να πίνει σε υπόγεια καμπαρέ του Παρισιού.
(Μα γιατί;) Και κάπου εκεί στο βάθος, στη μαυρίλα, σαν ο Σατί να παίζει τις
γυμνοπαιδίες του. Ίσως στο le chat noir όλα αυτά. Έτσι
αποπνικτικά να ορνιθοσκαλίζωνται, να μουντζουρώνονται αιτίες και λόγοι για
επανάσταση. Να το είχε άραγε τόσο ανάγκη να εξεγερθεί;
Για εκείνον κανένας σκοπός δεν τα αγιάζει τα ρημάδια τα μέσα
και δεν του πέφτει καθόλου βαρύ που στο λέει πάντα φωναχτά και αδογμάτιστα. Αιώνια
η γραφή του παραμένει καθόλου ξεκάθαρη (συντακτικά λάθος, αλλά έπρεπε), μην
μπερδευτεί κανείς και πιστέψει ότι ψαρεύει αναγνώστες. Αιώνια δυσνότητος, γιατί
απευθύνεται σε ανθρώπους που θα γίνουν για εκείνον, ότι ήταν αυτός για τον
Νίτσε, για τον Σέλερ.
Μα τι άλλο; Σχολιαστής.
Πέθανε νομίζω ερωτευμένος (με μια Μαρία!) και
ανικανοποίητος, έχοντας αποδεχτεί να γερνά μαζί με όσους και όσα αγαπούσε.
Πέθανε γράφοντας επιστολές σε αγαπημένους κι έχοντας αφιερώσει τόσα βιβλία σε
εκείνη που δε θα μπορέσει να τα διαβάσει ποτέ. Σε εκείνη που δεν έμαθε ποτέ της
γράμματα. Βαθιά ετούτη η αγάπη.
Και κάτι τελευταίο να έχουμε να σκεφτόμαστε οι νεότεροι. “Να
ρημάζεις τα πάντα σημαίνει ότι οικοδομείς χωρίς θεμέλια”. Να μην ρήμαξε άραγε
ποτέ του τίποτα ψάχνοντας το πολυπόθητο νόημα της ζωής; Νομίζω ρήμαξε. Κι
αυτός. Όπως όλοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου